Katecheta w kryzysie cz. 3
Przyczyny kryzysu
 
            Najprostszy podział przyczyn kryzysu wiary dzieli się na dwie grupy:
1.     Zawinione
2.     Niezawinione.
Pierwszy z nich występuje wtedy, gdy ktoś zaniedbuje swoje obowiązki religijne: mało się modli lub łatwo rezygnuje z modlitwy, odkłada lekturę Pisma świętego na ciągłe „później”, przesuwa swój termin spowiedzi. Nie piszę tu o opuszczaniu niedzielnej Eucharystii, bo wydaje się ten problem wśród katechetów niemożliwy. Ta grupa, nauczająca jakże często o wartości Mszy świętej sama raczej opuszczać jej nie będzie. W tej grupie pokusa odchodzenia od wiary będzie przybierała subtelne i małe formy. Początkowo niezauważalne lecz powtarzające się z czasem mogą doprowadzić do kryzysu wiary.
            W drugiej grupie problem jest bardziej złożony. Bo oto ktoś dbający o swoją relację z Bogiem, wyrażający ją w regularnej modlitwie, spowiedzi, lekturze i zgłębianiu Biblii może nagle stanąć przed wątpliwościami i pytaniami wydającymi się oddalać od Boga. Ktoś dotąd głęboko wierzący w Boga i Bogu, głęboko wierzący w każdą z prawd wiary może mieć wątpliwości czy na pewno jest tak jak wierzy. I choć będzie starał się trzymać wiary wątpliwości nadal przy nim będą.
Czemu tak się dzieje? Wydaje się, że jest to jakaś Boża tajemnica dlaczego na człowieka prawowiernego Bóg dopuszcza kryzys i wątpliwości. Światłem stają się tu postaci świętych jak chociażby  św. Jan od Krzyża czy Matka Teresa z Kalkuty. Ciemności wiary w ich życiu, właściwie przeżywane, przyniosły owoce.