Po... andrzejkowo...
Dziwne... Czemu rodzice, którzy przekazali dar życia, którzy troszczą się o zdrowie swoich pociech, dbają o ich rozwój fizyczny i umysłowy, pozwalają przebierać się im w czarownice, kościotrupy, ciemne, czarne, odrażające stroje - postacie na sam widok kojarzące się ze śmiercią i straszące?
Nie rozumiem... Dlaczego? 😨
Listopadowe lekcje o rzeczach ostatecznych...
... czyli o śmierci, sądzie, itd..
Można spotkać trend w dzisiejszej kulturze, by absolutnie nie rozmawiać z dziećmi o śmierci, pogrzebie i o tym co potem.
A przecież dzieci są inteligentne, obserwują rzeczywistość mniej lub bardziej świadomie i widzą, że życie kiedyś ma swój koniec. I zastanawiają się co dalej. Potrzebują z kimś o tym porozmawiać.
Dobrze, gdy na katechezie znajdą rzetelną wiedzę o tym, co Kościół mówi o rzeczach ostatecznych człowieka.
Słuchają z otwartymi buziami.
Po drugiej stronie jest miłujący Bóg.
Katecheta na wakacjach
Czy aby na pewno?*
Czyli od piątku mamy wakacje.
Jednak wielu spośród nauczycieli ma jeszcze:
- konferencje podsumowujące rok szkolny (kilkugodzinne);
- sprawy związane egzaminami i rekrutacją do szkół (czasem do załatwienia dopiero w lipcu i to w drugiej jego połowie);
- papierologię od uzupełnienia;
- ogarnięcie sal po całym roku szkolnym (kilka dni pracy).
W ciągu wakacji wielu będzie finalizować awans zawodowy czyli de facto zdawać egzamin (i często nie jest to na początku wakacji tylko gdzieś w środku).
W sierpniu wielu będzie:
- przygotowywać swoje sale i pracownie przed nowym rokiem szkolnym (znowu kilka dni pracy);
- brać udział w egzaminach poprawkowych uczniów, które niektórzy pedagodzy muszą przygotować;
- uczestniczyć w radach pedagogicznym otwierających nowy rok szkolny (znowu kilkugodzinnych);
- opracowywać podział godzin dla całej szkoły na nowy rok (mnóstwo pracy - aż trudno zliczyć ile dni i godzin);
- przygotowywać materiały dydaktyczne potrzebne uczniom od września (tego nie da się zrobić w jedno popołudnie).
Czy aby na pewno mamy 2 miesiące wakacji i generalni nic nie robimy?
*Tekst dla tych, co twierdzą, że nauczyciele to lenie.
Opowiadania historii c.d.
czyli "Spotkamy się kiedyś u studni"
Katechetka nuci sobie pod nosem wyżej zacytowany werset piosenki SDM-u.
- A to będzie o niebie - mówi o mało co absolwentka przedszkola.
- A czemu tak uważasz? - pyta katechetka.
- Bo pani nam kiedyś mówiła o Jezusie i o kobiecie. O tym, że Jezus powiedział jej, że da jej wody, po której nie będzie się jej już chciało pić.
- Nie pamiętam - przyznaje nauczycielka.
- A ja pamiętam - uśmiecha się uczennica. 😊
Katecheci sieją słowo. Wytrwale i cierpliwie. Jest tego tak dużo, tyle klas, lekcji i uczniów, że czasem nie pamiętają co mówili. Uczniowie pamiętają.
Realizuje się obietnica z Księgi Izajasza, że słowo Boże nie wraca do nieba bezowocne.
Okazuje się po raz kolejny, że słowo ma moc!
