Katecheta w kryzysie cz. 5

Spojrzenie biblijne

W rozważaniu kryzysu wiary u katechety z pomocą przychodzi ojciec wiary – Abraham. Gdy miał zawrzeć przymierze z Bogiem (por. Rdz 15,7-17) na polecenie Stwórcy wybrał zwierzęta, które porozrąbywał na pół, a gdy zlatywało się do nich ptactwo odganiał je. Z nastaniem wieczora zapadł w głęboki sen. Biblia mówi nam o jednym istotnym szczególe: i opanowało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność (Rdz 15, 12). Wtedy przemówił do niego Bóg, który potem przechodził pomiędzy połówkami zwierząt. A przemówił kiedy słońce zaszło i nastał mrok nieprzenikniony (Rdz 15,17).

Kryzys wiary i ciemności duszy, które przychodzą wcale nie muszą oznaczać oddalenia od Boga. Wręcz przeciwnie. Jak do Abraham przemówił Bóg, gdy patriarcha odczuwał lęk a następnie Stwórca przeszedł pomiędzy połówkami zawierając przymierze, gdy nastały ciemności tak można śmiało mieć nadzieję, że wówczas gdy przeżywa się kryzys wtedy tak naprawdę blisko jest Pan. Rozum i odczucia przysłonięte czy zaćmione mogą nie dostrzegać bliskości Boga. Bóg jest Bogiem paradoksów, Jego myśli nie są naszymi myślami a Jego drogi nie są naszymi drogami (por. Iz 55,8) stąd gdy wydaje się, że On jest daleko, jest tak naprawdę blisko. Dlatego każdy kryzys niesie nadzieję: Bóg jest blisko, przychodzi ze swoją łaską. Pozostaje tylko w to wierzyć.

 

Ku pokrzepieniu

 

Światłem dla tych, którzy tkwią w kryzysie niech pozostaną słowa, które Jezus wypowiedział do Jana Chrzciciela, gdy ten przebywał w więzieniu;

Tymczasem Jan, skoro usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów  z zapytaniem: «Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?» Jezus im odpowiedział: «Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co patrzycie: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi». Mt 11,2-6